Buitengesloten worden door collega’s

Sociale uitsluiting

Ooit was een organisatie waar ik werkte een vrijwilligersorganisatie. Ik werd daar buitengesloten door collega’s. Die oude harde kern van toen bezochten elkaar thuis en waren erg vriendschappelijk verbonden met elkaar. 

Zij leken meer op een grote familie.

Ik bleef degene die een bedreiging vormde. 

Hoezeer ik ook mijn best deed… Ik kwam er niet tussen.

Ik voelde dat mijn talenten onbenut bleven. Zelfs een  opleiding tot supervisor bleek geen toegevoegde waarde te zijn voor mijn positie. Ik zat tegen een glazen plafond.

Ik realiseerde me dat ik altijd  een bedreiging zou blijven vormen nu ik als concurrent werd bestempeld. Het tastte mijn beroepsidentiteit aan, ik raakte onzeker en ik verliet met een anticlimax de organisatie.

Het fundamentele verlangen om erbij te willen horen ondanks de onbewuste uitsluitingsmechanismen motiveerden mij om mijn expertise op het gebied van cultuurinnovatie en behoefte aan inclusiviteit aan te bieden.

De belangrijkste leerschool hier was dat ik als eerste mijn eigen behoeften leerde vervullen om bij mezélf te horen. Zelfzorg indien collega’s onbereikbaar blijven. 

Maar hoe stem je je eigen missie af op de doelstellingen van een team of organisatie?

sociale uitsluiting

Assertiviteit – hoe je wél je werkplek kunt verlaten

Als Begeleidingskundige kan ik wel van de daken schreeuwen hoe één van mijn deelnemers haar eigen kracht ontdekte en assertief werd op geheel authentieke wijze.

Als verpleegkundige is het van cruciaal belang dat je eerst jezelf goed leert kennen voordat je daadwerkelijk met cliënten leert werken.

Dankzij deze uitspraak van mij besloot zij om haar werkplek definitief te verlaten. Ze realiseerde zich dat zij op haar afdeling niet die kans kreeg als student. Ze durfde jaren geen knopen door te hakken, afhankelijk van de mening van haar collega’s en leidinggevenden. Ze was zichzelf verloren. Tijdens mijn traject moedigde ik haar aan om boven alles loyaal te zijn aan zichzelf.

Ik bekrachtigde haar dat ze alléén veranderingen bij zichzelf moest toestaan, indien zij daar zelf achter stond. Buitengesloten worden is iets wat je onbewust toelaat. De werkcultuur was ziekmakend met voortdurende wisselende inhuurkrachten en erg weinig communicatie. Er werd verwacht dat ze verhardde naar cliënten,  terwijl ze juist van nature empathisch aangelegd was. Ze was zo verdoofd dat ze niet meer zelf kon nadenken over wat ze nou wilde. Vanaf toen was dat voorbij.

Echo’s van buitengesloten worden

Ik gebruik kunst in mijn werk als middel om een ijkpunt te hebben om de impact van uitsluiting te onderzoeken. In het schilderij Berlin Street van  Georges Grosz weerklinkt een lekkere chaotische dynamiek van een stad in verandering, maar ook een subtiele echo van er niet bij horen.  Grosz was een belangrijke figuur in de Dada-beweging, hij portretteerde het stadsleven in de jaren 1920, waarin de onzichtbaarheid van individuen in de chaos werden vastgelegd.

In de kern is er nog niet veel veranderd, al doel ik nu op moderne organisaties in plaats van het stadsleven. 

De betekenis van dergelijke echo’s is voor veel mensen dat zij niet eens meer assertief durven te worden, maar stilzwijgend de dominantie van de heersende cultuur ondergaan.

Vinden we uitsluiting ok? Waar blijkt dat uit? Zo een onderzoek fascineert mij.

Is de bedelaar nou “ziek” of de menigte?

Het is zó subtiel dat ik het aanvankelijk niet eens opmerk…! Zie ik degene die anders is niet in zijn of haar behoefte? Of is de norm van aanpassen per definitie toch leidend? Kunst scherpt mijn intuïtief denken en ik gebruik daarvoor in mijn werk muzische werkvormen.

Qua communicatie binnen een organisatie lijken we elkaars taal niet meer te spreken of te horen, al spreken we ergens allemaal wel eenzelfde taal. Welke is dat dan?

iemand die buitengesloten wordt
Berlin Street - George Grosz. Iemand die buitengesloten wordt

Cultuurinnovatie training – op naar eenzelfde taal binnen de organisatie

Buitengesloten worden door collega’s zet ik als thema  op de voorgrond. Ik gebruik deze als  katalysator voor verandering in mijn trainingen.

Als begeleidingskundige benader ik soms bijvoorbeeld beelden van kunst als spiegel waarmee teams of organisaties kunnen worden geconfronteerd.

Alles bij elkaar genomen blijkt er een enorme verspilling aan talent en het platleggen van gewenste groei op beleidsniveau.

Mijn training over cultuurinnovatie vormt een brug tussen isolatie en de gewenste cohesie door middel van een taal waarbij medewerkers elkaar leren verstaan.

buitengesloten worden

Binnen en ertussen, insluiting

Ik zet mijn deur open om met jouw team samen een droom te realiseren – een werkomgeving waarin inclusie en zo nodig meer oordeelloosheid centraal staan. 

Een lerende werkcultuur én een andere manier van denken – hoe mooi is dat? Jouw team heeft allang het potentieel in zich om dit verlangen tot werkelijkheid te maken, maar een aantal zaken staan dit gewoon in de weg.

Jouw team leert in deze training om zélf inzichten op te doen en ruimte te maken voor concrete acties. Door deel te nemen ontdek je dat jouw team van nature beschikt over de authentieke capaciteiten om een inclusieve cultuur te creëren. 

Ze leren om hun onuitgesproken irritaties om te zetten in krachtig handelen. 

Wonderlijk maar eigenlijk….ook zo eigen.

Wat kun je overwegen bij uitsluiting?

  •  Laat een sociogram maken om te begrijpen hoe buitengesloten worden plaatsvindt;
 
  • Investeer in zelfzorg. Zorg voor je eigen welzijn;
 
  • Onderzoek manieren om assertiever te worden;
 
  • Zoek externe ondersteuning of een training om hier effectiever om te gaan.